Kuşların sesi, Güneşin rengi, Gecenin hüznü, Gözyaşımın tadı, Herşey aynı. Bir ormanda kaybolmak gibiymiş aşk, Hep aynı yerlerden geçip, Mutluluğu bulamamakmış.
Artık omuzlarımda, meleklerini hissetmiyorum, geçiyor yavaş yavaş üzerime sinen kokun, Yatağımın boş olan yanı, düşman sınırı sanki, ve gücüm kalmadı artık, kendimi savunacak, Bırakıyorum savrulsun fırtınalarında umutlarım, Hayır...
Yaprak bile kıpırdamıyorken, birden kopabilir fırtına, Dağılabilir hayatlar her yöne, Ayaklar altına düşebilir değerler, Birden nefesimi tutup ona kadar sayabilirim, Ellerimi bacaklarımı titreten sinirim geçsin diye, Başım düşebilir öne, çaresiz...
Gözlerimi kapıyorum hayal ediyorum, Falez görüyorum beyaz dalgaların süslüğünde, Düşüncelerimin param parça kıyılara gitmesini açıklayamıyorum, Dün çocuktum nezaman bıktım hayattan, ...
Bir sarmaşık misali sarılır kolların, destek olmak için değilde, destek almak için, anlardım yinede bu çıkarlı sarılmalarından mutluluk duyardım,içimdeki hakkındaki düşüncelerimi yüzüne söylemediğim için,Gittikçe büyüyen...
Canın gibi sevdiğim dostlarına sırtını yaslamak istediğinde, düştüğün uçurumlardan yere çakılmadan anlarsın bu dünyada teksin ve o boşluklarda yerçekimide dahil herkes sana düşmandır, herkes seni...
Aynı manzaraya bakıyorduk ama aklımızdan aynı düşünceler geçmiyordu,Ben uçurumların sadece intihar etmek için yaratıldıgını düşünüyordum,O ise daha ileriyi görebilmek için bukadar yüksek olduğunu düşünüyordu,Bize resmedilen...
insan kendi düşüncelerinden yola çıkarak cümleler kuruyor karsıdaki insanın içini bilmeden sora onun içindekileri görünce nekadar boş konustugunu anlıyor, konuştukça zamanını harcıyor, zamanını boşa harcadıkca,...
Neler oluyor ?BilmiyorumGeldiğimde ağlıyordu,Cümle kurmaktan korkmuştum,Sadece sustum,Neler oldugunu anlıyordum yavaş yavaş,Bu acıyı nerde görsem tanırım,Teselli veremeyeceğimi bildiğim içinSusmaya devam ettim,Yalan söyleyip umutlandırmak istemiyorum artık kimseleriKandırılmak...
Beni sana bağlayan karma karışık iplerin ucunda bir kukla misali,parmaklarının ucundayım,taş kalbinin merhametinemi kaldı kaderim,ne yaparsan yap çağresiz çırpınışlarımdan kesilecek ellerin,sen hem benim hemde kendinin...
Aslında biz,Kırılan kalplerimizin parçalarını başkaları toplarken izlememeliydik,en azından kuruyan otlardan yeni süpürgeler yapıp egilmeliydin önüme,parçalarımı toplamak için,bir kürek bulmalıydım bende seninkileri toplamak için,Artık eskisi kadar...